از زلزله و عشق خبر کس ندهد آن لحظه خبر شوی که ویران شده ایی ____شفیع کدکنی____

کـاش بـاورش مـیـشـد این دل دیگر از تنگ شدن پوسیده و حدااقل کمی میهمان خوابم میشد بی انصاف بودنش راهیچوقت نگفته ام اما... امـشـب فرق دارد بیچاره منی که هنوز شبها به خیال لحاف کشیدنت روی دستهایم آنها را بیرون از گرمای پتوام می اندازمشان من با چه امیدی بخوابم وقتی فقط فردای بیدارشدنم یک روز دیگر میشود

امروز،عجول بودن راننده سرویسمون و عجول بودن همکارا کار دستم داد و پام دوباره آسیب دید جالبه من با اون خونسردیم از عصبانیته این اتفاق بامشت به سقف ماشین کوبیدم و دستمم... مهم نیست،اتفاقه + نوشته شده در یکشنبه ۱۳۹۶/۰۲/۱۷ساعت 16:20 توسط MILAD

تنهایی غیر قابل کنترل شدن سختی ها راشاید بشود تحمل کرد، اما من قهرکردن چشمهایم باخواب را کجای دلم بگذارم.... + نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۹۶/۰۲/۲۷ساعت 1:56 توسط MILAD

درد مشترکمان شاید کمی از حالمان را بهم بفهماند اما،خلق خوی شخصی مان را نمیشود بیخیال شد... شاید تو با موزیکی ملایم آرام شوی و سکوت کردنت میتواند مرحمی باشد ولی چاره ی آرامش حال من کوبیدن مشت است به دیواره بیصدا و یا... + نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۹۶/۰۳/۰۴ساعت 21:46 توسط MILAD

وقتی داشته هام رو با نداشته هام مقایسه میکنم، میفهمم خیلی وقته هیچی ندارم.... تنها دلخوشیم تنها زیر دوش حموم از زمین و بی رحمی هاش زار زار اشک ریختنه، نه اینکه دیوونه باشم،نه گاهی وقتها یجور کارارو شروع میکنی و برات میشن عادت مثل سرکشیدن قهوه،بازی کردن با خودکار، حموم قبل خواب، اومدن بلاگفا،پیچیدن

نه اینکه حوصله نداشته باشم،نه اما نگرانی و استرسهای بیخودی که به جونم افتاده نذاشته حتی از رختخوابم پاشم لعنت به این حاله بد بی موقعی که نذاشته درست چشم روهم بذارم و برم سرکارم. پ ن: همکاره شفیقم، اومد نزدیکمو دستشو گذاشت رو دستمو گف، تبم که نداری بالبخند بهش گفتم: یکی اینجوری بود،تاظهر مُرد هیچی دی...

کامهایم بلند تر که میشود تازه روزگارتلخم زیر زبانم مزه میدهد و باز ادامه میدهم درگذشته نفرت انگیزترین صحنه برایم دودی بودن مردها بود اما حالا... همه چیزم نم کشیده کمبودهایی درمن بیداد میکند کجای عالم ایستاده ایی و تماشایم میکنی؟ + نوشته شده در سه شنبه ۱۳۹۶/۰۳/۲۳ساعت 4:33 توسط MILAD